می‌دانم ٬ رقیه ! چه‌قدر سخت است آن لحظه که سر خونین پدرت را آوردند و ... و تو مردی ...

می‌دانی ٬ رقیه ! من هر روز آن لحظه که دختر هم‌سایه ! گیسوان غمزه‌اش را در باد رها می‌کند و آن سوتر نگاه نامحرم ٬ غمزه‌اش را می‌دزدد ٬ سر خونین پدرم را می‌آورند و ... و من هر روز می‌میرم و ... و تو می‌دانی رقیه ...

---

نمی‌دانم اصولن تنها آنانی که اهل کوفه‌اند ٬ کوفی‌اند یا ... ؟!

و هنوز قافله‌ی عشق در سفر تاریخ است ...

و هنوزتر نقطه‌ها ٬ حرف‌های نا تمام‌اند حتا در انتهای یک نوشته که انتهای هر چیز دل است و این انتها دل نگاره است و ...

*تكرار مكررات من!